Woensdag 6 mei

Kom vandaag wat langzaam op gang. En begin dus maar eens met een brood te maken, uiteraard weer van Enkir. De grote 5 kilo zak welke ik van Paul van Raalten, van Van Raalten import, heb gekregen, is namelijk open en dan moet het toch eigenlijk zo snel mogelijk op. Had gisterenavond al een voordeeg gemaakt dus kan direct beginnen. Het is zo fijn om brood zelf te maken maar tijd heb je er wel voor nodig. Of beter gezegd, je moet de tijd in de gaten houden. Eerste kneed ronde, tweede, rusten, bollen, rusten en zo gaat dat wel even door. Maar voldoening daarna is er altijd.

Voor de lunch begin ik met een salade van bleekselderij en tomaatjes. Welke vervolgd gaat worden door de verse pasta welke ik maandag had gemaakt, Dit keer met een saus van fazant. Ik had nog in mijn diepvries wat bereid vlees liggen dus dat kan nu mooi in een saus. De standaard Italiaanse saus van wat ui, bleekselderij, wortel, tomatenpuree, rozemarijn en wat witte wijn. Vlees erbij en tenslotte de pasta. Kaas erover en klaar.

Bij de smakelijke pranzo besluit ik toch mijn andere "blog" idee te gaan volgen. Want om nu elke dag  alleen maar wat foto's te posten die geen eens van topkwaliteit zijn, vind ik niet zo spannend. En de gerechten zijn nu ook niet bepaald van een grote gastronomische waarde. Ook vind ik het informatieve gedeelte van voorheen leuker om te doen. En dit is nu zo mooi van internet, ik kan wisselen wanneer ik maar wil. In het verdere dagelijkse leven ben ik helemaal niet zo "hak op de tak" twijfelaar, maar op de een of andere manier wissel ik van ideetjes voor op het web continu. Dus wie weet wat er nog gaat komen. Gewaarschuwd ben je in iedergeval al.

Vanaf nu, voor zo lang het duurt, twee keer per week een verhaaltje van mij. Met informatie over de zaken waarmee ik gekookt heb en soms misschien een recept of een review van een product. De titel van het blog zegt het tenslotte al: Slakje op reis. En dat is dit slakje inderdaad...voortdurend.

Wil je tenslotte nog wel even het heerlijk geurende brood laten zien wat zojuist uit de oven is gekomen. Kan niet wachten om er een hap van te nemen.

Dinsdag 5 mei

Een dag van vrijheid, wat zijn wij een gezegend volk. Tijd om feest te vieren dus op deze Bevrijdingsdag. Daarom een heerlijk begin met een geroosterde snee brood gemaakt van Enkir graan. Hier vertel ik nog wel eens over, want dat moet je echt eens een brood mee bakken. Of in iedergeval een keer eten. Hier gaat dus de eigengemaakt kaas van gisteren op en een mooie slinger Siciliaanse honing.

En het was nog lekker ook. Mijn kaasmaken heeft nog wel wat oefening nodig en ik ga zeker het nog een keer proberen. Maar dan ga ik wel eerst langs de Brouwmarkt in Almere om zo mooi starterssetje te kopen. Of toch maar gewoon naar de echte ambachtsmensen waar het kaasmaken in hun aderen zit. In iedergeval voor nu heb ik gesmikkeld.

De lunch was niet zo veel bijzonders maar voor deze "groentegek" een genot. Even langs La Place, jawel daar hebben we hem weer, voor een salade van aubergine, courgette en paprika. 

Na het dagje uit ben ik toch redelijk afgepeigerd thuisgekomen. Maar niet getreurd, energie om eten te maken die vind ik wel. Zeker als je daar bijna niets voor hoeft te doen. Gewoon wat van tevoren plannen. 

Vanochtend had ik al een mooie verse worst uit mijn diepvries gehaald. Als ik namelijk worsten maak, maak ik altijd een voorraadje die veilig worden opgeborgen in de koeling. Deze is gemaakt van alleen procureur (varkensnek) en venkelzaad en komt nu goed van pas. Want venkel en pompoen combineert heerlijk en laat ik die laatste nu ook nog in de koelkast hebben liggen. Ook heb ik nog een mooie bos venkelkruid. Deze hak ik fijn en smoor ik tot de stelen redelijk zacht zijn. Op en top lentegevoel.

Terwijl dat aan het smoren is, rooster ik een sneetje brood. Want bij mijn glaasje wijn lust ik wel een hapje. Het brood beleg ik met misschien wel de lekkerste boontjes die er zijn; fagiolina de Trasimeno.  Want ook die liggen altijd wel klaar in de diepvries. Als ik gedroogde bonen nodig heb voor iets dan week ik meer dan dat ik nodig heb. Eenmaal gekookt en wel gaat het overschot de diepvries in en zo liggen ze altijd wel klaar voor of een pastasaus of voor zoals nu, op een bruschetta.

Terwijl ik aan het genieten ben van mijn broodje en een glas Montepulciano d'Abruzzo, van het wijnhuis Torre dei Beati in Loreto Aprutino ( http://www.torredeibeati.it ), en terugdenk aan mijn fantastische tijd daar, mag de worst in de pan. Want het venkelkruid is ook al zowat beetgaar. De worst gaat in een heet geworden plaatstalen pan en bakt rustig verder om en om op laag vuur. De worst mag namelijk niet knappen. Alles op het bord, brood erbij en ik ben klaar.

Op en top vrijheid in het koken vandaag!

Maandag 4 mei

4 Mei blijft voor mij een dag welke je doet beseffen hoeveel geluk wij hebben dat we leven in dit vrije land. En het erge is dat zoveel mensen over de wereld nu nog steeds leven in oorlog. Gewoon omdat macht, politiek of geloof belangrijker zijn dan elkaar te respecteren in wie of wat we zijn. Om 20.00 uur vanavond zal ik de mensen zeker gaan herdenken die voor onze vrijheid gestreden hebben.

Ik besluit de dag te gaan beginnen met het maken van verse kaas, beter gezegd ik ga een poging wagen. Twee liter rauwe verse melk gaan in een pan, die ik verwarm tot 38 graden. Tenslotte wil ik de voordelen van de rauwe melk behouden. Van het vuur af roer ik er een goede theelepel citroenzuur poeder door, welke is opgelost in zo 60 milliliter water. De melk laat ik verder rond de 20 minuten afkoelen. Ik zie de melk gaan samenklonteren, hoe bijzonder is chemie. Ondertussen zet ik een vergiet klaar en doe daar een kaasdoek in. Na de 20 minuten lepel ik voorzichtig de gestolde melk in het vergiet. En na enige tijd is het resultaat een verse kaas. Ik laat de kaas naturel omdat ik nog niet weet waarvoor ik het wil gebruiken. Een klein stukje heb ik geproefd en ik denk dat ik het voortaan  overlaat aan de echte vakmensen. Maar morgenvroeg op een geroosterde boterham met wat honing zal het prima smaken.

Ik heb geen plannen vandaag en tijd genoeg om voor de pranzo gevulde pasta te maken. Het standaard basis recept gebruik ik hiervoor vandaag en zeef 100 gram 0 farina en doe daar 1 ei bij. Kneden en vervolgens in plasticfolie 20 minuutjes laten rusten in de koelkast. Met mijn KitchenAid pastaopzet kost het weinig moeite de vellen mooi dun te krijgen. En ook voor de vulling hoef ik weinig moeite te doen. Tenslotte ligt er nog pompoen in de koelkast. Ik neem zo'n 100 gram pompoen en pureer dit en breng het op smaak met wat parmezaanse kaas en een amaretti koekje. De helft van het deeg gebruik ik voor mijn gevulde pasta en het overige wordt een tagliatelle voor later in de week. De kleine 4,5 cm ronde uitsteekvorm gaat me nu verder helpen met de pasta en al vrij snel is de pasta klaar.

De pasta gaat in de pan met kokend water en ondertussen smelt ik een klontje boter met wat olie en wat verse munt. Salie heb ik namelijk niet in huis. Ook maak ik een groene salade klaar voor erbij. De uitgelekte pasta gaat in de botersaus en met nog wat kaas en peper erover is de primo klaar.

Misschien nog een handige tip voor thuis. Gooi ook de afsnijdsels van je pasta niet weg. Ik hak deze altijd fijn en laat ze goed drogen. Zo kunnen ze zeker een week goed blijven in de koelkast (of langer in de diepvries) en kunnen dan goed van pas komen als vulling in een soep.

Voor ik het erg heb, is het alweer tijd om het avondmaal te gaan verzorgen. En dat gaat een om te beginnen een salade worden met riso Venere, zwarte rijst, wat sperziebonen, tomaatjes en verse kruiden (munt en peterselie). De rijst en sperziebonen zijn afzonderlijk gekookt en daarna bij elkaar in een schaal met de overige ingrediënten gedaan. Uiteraard alles op smaak gebracht met peper, zout, olie en azijn. Terwijl ik de voorbereidingen tref voor de secondo laat ik de salade tot kamertemperatuur afkoelen.

Die voorbereidingen betreffen niet meer dan een broccoli in stukken te snijden en een marinade te maken van olie, chilipeper, citroensap en peterselie. Er staat namelijk inktvis op het menu en die houd ik heel simpel. Het formaat is namelijk enorm en alleen aan het lijf heb ik al een enorme klus. De tentakels heb ik dan ook in de koeling gelaten om te gebruiken in een pasta saus. Omdat het lijf erg groot is en ik het wil grillen, leg ik het in de marinade voor ongeveer 20 minuten.  De broccoli blancheer ik en daar gaat vervolgens een mooie olie over. Na de 20 minuutjes marineren gaat de inktvis, afgedroogd, op de grillplaat die loeiheet is. Vuur omlaag en daar mag hij even om en om op liggen. Om als hij klaar is nog wat overgoten te worden met de licht verwarmde marinade. Simpel, snel en overheerlijk,

Zondag 3 mei

In de verte zie ik een paar donkere wolken dichterbij komen. Gelukkig heb ik nog van een zonnige ochtend kunnen genieten en lust nu wel iets warms en stevigs maar toch iets licht. Zo wisselvallig als het weer is, dat is op dit moment ook mijn gedachten over wat klaar te gaan maken. Ik besluit dat het een risotto gaat worden. Risotto met verse cherrytomaatjes en peterselie en met daarover heen een saus van kaas. Ik heb namelijk nog een heerlijk stukje caciotta liggen. Deze semi-harde gerijpte kaas wordt in dit geval gemaakt met melk van capra Girgentana. Een bijzondere geit uit de omgeving van Agrigento in Sicilië. Zo bijzonder dat het zich een Slow Food presidia mag noemen. De melk levert hele smakelijke kazen op waaronder dus mijn caciotta.

Na een lente uitjes gesmoord te hebben in olie, doe ik de carnaroli rijst erbij. Deze blus ik af met iets witte wijn en een goede scheut kippenbouillon. Deze heb ik altijd vers in mijn diepvries en komt in dit soort gevallen erg goed van pas voor net dat beetje extra diepgang. Na de rijst goed omgeroerd te hebben doe ik een handje klein gesneden tomaatjes erbij en wat verse peterselie. Bij de helft heb ik er het sap en pitjes uit gehaald zodat het niet te wrang gaat worden. Rustig vervolg ik de risotto procedure en  doe er steeds een soeplepel bouillon bij. Onderwijl rasp ik een stukje kaas van rond de 30 gram. Het grootste deel doe ik in een pannetje met een scheut volle melk en verwarm dit zachtjes. De risotto is inmiddels klaar en krijgt nog het beetje overgebleven kaas en een goede draai van de lepel. Vervolgens gaat het op mijn bord en overgiet ik het geheel met de dikke kaassaus.

Zoals je ziet heb ik de rijstkorrel erg droog en intact gehouden. Juist om de kaassaus er goed door te kunnen roeren en elke smaak apart te proeven. Of ik dit weer zou maken, ja en nee. Deze kaas vind ik  te uitgesproken bij de rijst en de tomaatjes. Ik zou toch gaan voor een lichtere pecorino kaas. Overigens hadden de tomaatjes ook nog wat zoeter mogen zijn. Ik moet echt nog even geduld hebben voordat ik de echte zomerse smaken kan proeven.

Maar toch bij de cena ga ik de winter wel echt gedag zeggen. Nog één groene pompoen heb ik in mijn kelder liggen. Het seizoen is namelijk nu echt over wat de Kabocha, de Japanse groene pompoen betreft. Als je nu pompoen wilt eten, zul je het met de butternut moeten doen.
Omdat ik vandaag iets teveel van mezelf heb gevraagd, heb ik geen zin om lang achter het fornuis te staan. Ik besluit om het grote groene gevaarte in stukken te snijden en bij zo'n 200 graden gaar te laten worden in de oven. Eenmaal gaar haal ik het vruchtvlees uit de schil en doe een gedeelte in een steelpan. De rest doe ik een doosje en gaat de koelkast in om in de aankomende week verorberd te worden. In het steelpan doe ik wat groentebouillon en pureer het geheel met de staafmixer tot een dikke crème soep. Wat verse peterselie en een scheut olie maken het geheel af. En o ja, het brood ontbreekt zeker niet. Brood ontbreekt overigens zelden bij mij op tafel. Want wat is er niet fijner dan de laatste restjes eten van je bord af te vegen. En bij deze vellutata is dat zeker geen overbodige luxe.

Terwijl de pompoen in de oven lag, heb ik een courgette in stukken gesneden en naast de pompoen in de oven gezet. De contorno is dus al gereed. Nu alleen het stukje "eiwit" nog. En een eiwit gaat het letterlijk worden namelijk een frittata. Hiervoor snijd ik een lente uitje klein en bak die ik een beetje olie aan in mijn blinispannetje. Onderhand kluts ik twee smakelijke "chicks on the move" eieren van de boerderij GAOS met een scheutje melk en breng ze op smaak met wat munt en uiteraard peper en zout. Dit alles gaat in het pannetje en na een enkele draai met de lepel bakt dit rustig verder. Na ongeveer 5 minuten is mijn frittata klaar. Zoals je leest draai ik het ei niet om. Ik laat het rustig bakken en als het ei zowat helemaal gestold is, zet ik het pannetje twee minuten in de oven. Tenslotte heeft die nog genoeg restwarmte en gaart het ei rustig verder zonder een aangebakken onderkant. Zo simpel is koken. Wie zegt nu nog geen puf te hebben om een lekker maaltje op tafel te zetten?

Zaterdag 2 mei

De lunch is buiten de deur, zoals dat vaak op zaterdag is. Dit is vandaag bij La Place, zoals dit ook wel vaker is. Tegenwoordig bevinden ze zich overal en ook in de buurt van mooie wandelgebieden, dus dat komt vandaag goed uit. We kiezen voor de Griekse salade. Vers gemaakt en geserveerd met een stuk focaccia. Of in iedergeval iets wat daarop moet lijken. Het smaakt prima.

Voor het avondeten kook ik strascinati (cavati) gemaakt van grano arso. Grano arso betekent verbrand graan en dat is het ook. Nadat de boeren in Zuid Italië de velden met graan geoogst hadden, verbrandden ze deze. Zo maakten ze de velden weer vruchtbaar. Echter in de tijden van zware armoede en honger speurden de boeren na de verbranding nog de velden af. Hierbij vonden ze nog wat achtergebleven verbrand graan wat ze na gemalen te hebben, mengden met het overige meel. Zo ontstond er een deeg wat een tikje rookachtig smaakte en smaakt. Want tot op de dag van vandaag blijft deze pasta van het verbrande graan een specialiteit in Puglia.
De uitgesproken smaak van de pasta wil ik in ere houden en houd de saus daarom erg simpel. Ik heb nog een klein stukje koolvis welke ik licht aanbak samen met wat tomaatjes. Dit met de strascinati maakt een fijne primo.

De secondo van vanavond bestaat uit een moot heek. Deze bak ik aan en serveer hem op een puree van venkel. Het gerecht maak ik af met nog wat stukjes gebakken koolvis en munt. Een gegrilde aubergine als contorno maakt de cena compleet.

De avond sluit ik af het een grappa di fragola uit Tortona (Tortona en de aardbei) wat is dit toch een godendrank.

Vrijdag 1 mei

1 Mei, een mooiere dag kan in me niet bedenken om met mijn nieuwe "project" te beginnen. Na een heerlijke wandeling in een fijn voorjaarszonnetje is mijn maag wel toe aan iets lente-achtigs. Ik heb nog wat bottarga in de koeling liggen en besluit dit te gebruiken. Eigenlijk mag ik het geen bottarga noemen, tenslotte is het niet de gedroogde en geperste viskuit van de harder of de tonijn. Het is mijn eigen fabrikaat van de kuit van de kabeljauw. De viskuit heb ik gezouten, gedroogd en geperst en het resultaat smaakt heerlijk door de pasta of risotto. Probeer het ook eens te gebruiken in plaats van zout in een sausje welke je bij vis serveert, erg lekker.
Pranzo staat dan ook zo op tafel. Terwijl de trenette, een smalle dunne en platte lange pasta, in de pan beetgaar aan het worden is, rasp ik de bottarga. In een andere pan smoor ik een vers knoflookteentje, wat peterselie en een goede hand geraspte bottarga. De afgegoten trenette gaat erbij met wat citroensap en kookvocht zodat de saus zich mooi kan binden aan de pasta. Nog wat extra gedroogde viskuit erover en de lunch is klaar. Een groene salade maakt het compleet.

Voor cena waag ik me aan een enorme grote venkel. De stelen haal ik eraf en ook wat buitenblad. Maar deze afsnijdsels weggooien, daar doe ik niet aan. Zoveel is eetbaar en dus zonde om niet te gebruiken. Als je alleen bent, kunnen bepaalde groente ook te groot of te veel zijn. Maar dan eet je maar wat vaker en meer hetzelfde. Maar gooi nooit, echt nooit, eten weg!
De stelen en het buitenblad snijd ik in kleine stukjes en kook ze gaar in wat groentebouillon. Ik rooster een dikke snee brood en leg die onderin een diep bord. Daarover heen gaat de boterzachte venkelsteel met een goede lepel bouillon. Een scheut goede olie maakt mijn zuppa af.

De rest van de venkel smoor ik beetgaar en serveer dit bij een stuk karper. De karper bak ik kort aan beiden kanten aan, de filet is namelijk zeer dun. Na de vis uit de pan gehaald te hebben, bak ik in het vet nog wat tomaatjes en knoflook. Vis gaat weer even terug in de pan om zich te mengen met al de vrijgekomen sappen. En vanuit de pan zwemt de vis zo op mijn bord.

Een dessert mens ben ik niet. Hier zul je dus geen spannende dingen vinden. Een stuk fruit toe, is mijn idee van een geslaagd avondmaal.

Een nieuw smakelijk project

De winter is zowat voorbij. Al wil de zon nog niet echt door gaan breken en kijk ik ook nu naar een donkere en dreigende lucht. Toch gaat het gelukkig de goede kant op en gaan de temperaturen langzaam omhoog.

Het waren de laatste weken, eerder de laatste maanden, niet altijd even gemakkelijk. Het leek of mijn gezondheid zich in een achtbaan bevond. Goede momenten die waren er zeker, maar helaas waren er meer slechte. Toch wil ik daar niet te lang bij stil staan en ga ik erg positief de lente in. Tenslotte is het leven veel te kort om stil te staan bij alles wat je niet kunt of hebt gemist. Die levensinstelling heb ik me de laatste jaren wel eigen gemaakt. Met de vele therapieën die ik gevolgd heb, kwam er steeds naar voren dat je een doel moet hebben. Iets waar je voldoening van hebt en die je puur voor jezelf doet. Dat is gelukkig niet zo moeilijk en elke dag kook ik lekker voor mezelf. En een glaasje wijn schenk ik ook graag voor mezelf in.

Toch blijkt dit niet helemaal wat de doktoren en therapeuten bedoelen. En ook ik zelf merk dat ik graag iets meer wil. Toch laat ik dat "iets" vaak te groot worden en dat resulteert maar al te vaak dat het "niets" wordt. Daarom wil ik iets kleins doen, iets wat ook haalbaar kan zijn. Goed ben ik er zeker niet in, maar ik beleef er wel veel plezier aan. En je raadt het al, dat is schrijven. Maar de lange stukken die ik voorheen schreef waren toch te vermoeiend voor me. En met deze gedachte in mijn achterhoofd zag ik het opeens in mijn eigen boekenkast staan, het keukendagboek van Nigel Slater. Waarom ga ik niet zoiets doen? En ik heb echt niet de illusie zoiets moois neer te zetten als hij dat gedaan heeft. Het lijkt me echter wel leuk om elke dag een kort verhaaltje te schrijven over wat ik voor pranzo en voor cena maak. Want die Italiaanse liefde die blijft elke dag aanwezig, zeker in mijn eten. Soms een verhaal met recept, soms met een toelichting en soms gewoon alleen een foto met bijschrift.

En echt mijn eten is geen kunstwerk, het is zelfs soms niet meer dan een eitje. Maar ik geniet et altijd van. Het is simpel maar wel met de beste ingrediënten welke voorhanden zijn. En ook al ben ik alleen, ik kook met plezier voor mezelf iets lekkers. Uiteraard is eten met elkaar gezelliger maar zoals de schrijver Laurie Colwin ooit schreef" No one who cooks, cooks alone. Even at her most solitary, a cook in the kitchen is surrounded by generations of cooks past, the advice and menus of cooks present, the wisdom of cookboek writers."

Verwacht dus zeker niet een mooi vormgegeven blog met recepten en foto's die bewerkt zijn. Het is het eetdagboek van mij, niets meer, niets minder. Uiteraard kan ik dit ook in een schrift doen, maar laat ik ook eens met mijn tijd meegaan.  En dat is dus ook het mooie van internet. Niemand hoeft het te lezen maar iemand kan het wel lezen.

Of dit "keukendagboek" overigens lang stand gaat houden dat weet ik nog niet. Want er is ook nog een ander ideetje wat ik heb. Laat ik gewoon maar eerst eens beginnen.

Ik ga ervan uit dat ik er plezier van ga beleven en natuurlijk zou ik het leuk vinden als jij dat ook doet. Wie weet ga je ook met me meedoen!