Inkopen doen

Wat gaat het leven toch snel voorbij en nu ik het schrijf denk ik...je hebt nog drie volle dagen...geniet elk moment dus nog.
Het is inmiddels alweer woensdag en vandaag zijn we voor de lunch uitgenodigd bij Fattoria La Vialla. Al eerder hebben we deze lunches meegemaakt en ze zijn tot nu toe erg gezellig en zeer tijdrovend. Maar de ochtend is nog vrij te besteden en daarom gaan we langs bij Il Mercatale in Montevarchi. Dit is een grote winkel waar locale producten aangeboden worden. Men wil hiermee kennis overbrengen en de consument ook direct toegang bieden tot al het moois de regio per seizoen te bieden heeft. Groot bijkomend voordeel is dat de boer een eerlijke prijs voor zijn harde werken krijgt. Er zijn meerdere van deze Mercatale in Italië en op deze 400 m2 grote overdekte markt worden producten aangeboden van meer dan 70 locale boeren en landbouwbedrijven.
Dit zijn van die momenten dat ik het erg jammer vind dat we met het vliegtuig zijn want dat houdt in dat ik maar zeer weinig kan kopen. En alles is nu net zo verleidelijk, je wordt zo op de proef gesteld. Maar ik heb de proef doorstaan en me goed in kunnen houden.

  

 




Van azienda Agricolo Gorfini uit Anghiari heb ik farro, farina grano en semola grano duro meegenomen. Van het merk La Toscaninia heb ik de pasta Strigoli gekocht. Een spiraalvormige pasta welke lijkt op de meer bekende vorm garganelli. Vervolgens van landbouw coöperatie Paterna uit  Terranuovo Bracciolini  heb ik de overheerlijke Il fagiolo Zolfino aangeschaft. Deze zolfino boon is een boon welke groeit alleen in de Pratomagno, in het dal van de Valdarno. Hij houdt van de droge heuvelachtige grond en kan zeer slecht tegen vochtige grond. Het beste gebied waar de boon gecultiveerd wordt, is dan ook op de flanken van de heuvels dichtbij de olijfbomen. De naam zolfino komt van zijn bleke gele kleur wat een gelijkenis vertoont met zwavel (zolfo in het Italiaans). Het velletje is heel dun, echter zijn textuur is dik en romig en zijn geur is zo intens dat het de ideale boon is voor vele Toscaanse gerechten.
En tenslotte kocht ik nog een boon en wel Fagiolo Rosso di Lucca. Deze rode boon heeft donkere strepen en ziet er een beetje uit als de borlotti boon. Zijn intense geur, zijn smaak en zachte textuur maken deze boon ideaal voor farro - en groentensoep en het bekende gerecht uit Lucca; pasta met bonen. Beiden bonen zijn een Slow Food Presidia boon. In de auto krijg ik uiteraard meteen te horen wie nu werkelijke een "mangiafagioli", "boneneter" is, de Toscaanse inwoner of mijn persoontje. Mangiafagioli is namelijk de bijnaam voor de inwoners van deze regio.

Inmiddels is het al weer 12 uur en wij moeten nog een ritje maken naar Castiglion Fibocchi. Op tijd komen we aan bij de familie Lo Franco en kunnen meteen met het aperitief gaan beginnen.

Het biologisch-dynamische landbouwbedrijf, wat goed aan de weg timmert in Duitsland, Engeland en Nederland, is precies zoals ze zich via de folders en de website presenteren. Dit is al een groot compliment waard en over de producten welke ik bij ze bestel ben ik dan ook zeer tevreden. De boerderij en wijngaarden liggen er ook dit jaar weer mooi bij en het Viallini personeel is wederom verschrikkelijk vriendelijk. Vraag eens een brochure aan en kijk zelf wat ze allemaal in huis hebben. Bestellen kan dan direct ook.  lavialla.it Tenslotte is niet al het "fastfood"slecht.
De lunchgroep bestaat uit zo'n 40 man waarvan 35 Duitsers die blijkbaar deze week vakantie hadden. Na al de kleine versnaperingen bij het aperitief gaan we allen aan grote lange tafels en komen tegenover de twee overige Nederlanders te zitten. Het wordt een gezellige lunch met bruschetta's als antipasta, verse ricotta en ...bonen. Als primi komt er penne op tafel met een tomatensaus met olijven en kappertjes (pizzaioloa) en de secondo bestaat uit lam uit de oven. Uiteraard met een salade daarbij. Rijkelijk vloeien de verschillende wijnen welke ze in hun assortiment hebben. De dessertwijnen worden geserveerd bij de crostata (jamtaart) en hun eigen zoete koekjes (amaretti, brutti ma buoni etc.). En zelfs hier ontbreken de espresso en de grappa niet.
Inmiddels is het ruim over vieren en we gaan afscheid nemen van La Vialla. Het wordt misschien allemaal iets te commercieel maar we hebben genoten van een gezellige middag.

Om toch nog even de benen te strekken, gaan we een kijkje nemen in Arezzo. Daar gaan de winkels weer open na de middagsluiting en is het flaneren inmiddels begonnen van de inwoners.
Na aardig wat heuveltje op en af gelopen te zijn in deze stad gaan we richting huis. Want, geloof het of niet, daar staat ons avondmaal weer te wachten op ons.

Na de zware lunch besluiten we dat we de antipasti delen. We kiezen voor een kaasplateau en een stukje ricotta en kardoon souffle/cake. Wat een kazen biedt deze regio ons: van geiten tot schapen tot koeien en van vers tot stagionato. Het idee om licht te beginnen was dus niet zo slim idee, want het is verre van licht. Daarentegen wel ontzettend lekker.

 





Mijn vader kiest als primi de pici met porcini en de zomertruffel en de vrouwen kiezen voor een fluweelzachte courgette soep. Deze soort soepen worden veel gegeten in Toscana en vooral rond Siena. Het kan gemaakt worden met elke soort groenten. Hiervoor smoor je zacht een uitje en of knoflook, je voegt de groenten toe en wat water of bouillon. Om de soep te binden gebruik je aardappel, bonen of oud brood. Vervolgens pureer je alles en je hebt een heerlijke soep. Bij deze soep gebruikten ze cetica aardappels als bindmiddel. Dit oude ras aardappel wordt geteeld op een hoogte van minimaal 500 en doet het goed in de buurt van kastanjebomen. De schil van de bobbelige cetica aardappel is rood en zijn vlees is wit met een vleugje roze. De croutons van verschillende broodsoorten zorgden voor een mooi contrast.

 






Mijn ouders kozen de al eerder in de week genomen rollade als hoofdgerecht en ik koos voor de rauwe tartaar. Zo gezellig en lekker weer aan het eten kon er zelfs nu ook nog een dolci in. Dit fruitmeisje koos uiteraard voor vers fruit en mijn ouders gingen voor een grand dessert met cake gedrenkt in likeur, ananas, meringue en zabaglione.

En na deze laatste hap was het ook echt genoeg...voor deze dag dan.

Mario en de TV kok

Wat kunnen onze magen toch uitzetten want ook deze ochtend ging het ontbijt er weer in als zoete koek. We moesten ook wel een goede basis hebben want de reis ging vandaag naar Firenze, Florence dus. Ver rijden is het niet maar lang doe je er wel over. Vooral als je zo stom als ons bent en je auto in de parkeergarage bij het Centraal Station wilt zetten. Vergeten namelijk dat we dit keer van een andere kant kwamen. Aan de andere kant; zo hadden we onze eigen "hop up" bus en zagen al aardig wat van Florence.
Na de auto in de garage gezet te hebben meteen de Duomo opgezocht. Dit gebouw blijft adembenemend, waar je ook kijkt is het uniek. Helemaal fijn is het dat er nu niet meer snackende toeristen op de treden mogen zitten, maakt het zo mogelijk nog mooier!

Snacken daar doen wij niet aan, wij willen echt eten. Na overleg met mams besloten dat we op zoek gingen naar Mario. Mijn vader sloeg dit keer de lunch over, hij zat teveel in over zijn figuur.
Echter wisten en hadden wij nooit verwacht dat er zoveel mensen bij Mario wilden eten. Mario blijkt namelijk een fenomeen te zijn, hoe dom van ons.... Lange rijen voor het kleine tentje achter de overdekte Mercato. Bij navraag bleek dat je binnen je naam moest opgeven en dan hoorde je wanneer je terecht kon. Dit was leuk!! Ik me binnen gemeld en ja hoor, drie kwartier later waren we welkom. Bij de eerste blik in de trattoria was ik al verliefd en dus die 45 minuten waren geen probleem.
Iets voor de aangegeven tijd stonden we voor de deur met nog steeds een lange rij wachtende. We stonden nog niet stil en toen werd onze naam genoemd en konden we aan tafel. We kwamen aan tafel te zitten met twee Aziatische dames die amper Engels konden en al helemaal geen Italiaans. Bij Mario zit je namelijk met andere genieters aan tafel. De genieters zijn mensen variërend van chique Florence stedelingen , zakenmensen, studenten, toeristen tot oude bewoners echt noem maar op. Er hangt een sfeer dat het leven een groot feest is, bij zowel de bediening, de eters als bij de koks. En het leven is ook echt een feest voor ons als de ober het menu opratelt. Je kun kiezen uit twee primi, twee contorni en een hele rits aan secondi. Allemaal vleesgerechten en alles van top kwaliteit. Wij hielden het simpel want we wisten dat we die avond ook weer uitmuntend gingen eten. We kozen voor een gegrilde kip, salade en de zolfino boontjes. Binnen enkele minuten stond het voor ons op de papieren placemats samen met een homp brood. Wat kan zo simpel eten zo ontzettend lekker zijn als je zulke verse en fantastische kwaliteit producten hebt. Het was nu echt een big party!   

 

Om nog even van het sfeertje te genieten besloten we nog aardbeitjes in witte wijn na te nemen. Er zat wel een fles wijn in onze twee bakjes en dan ook nog eens lekkere wijn. Na de espresso de rekening betaald en als je dit bij Mario doet, feest je helemaal nog lang door. Prijzen waar de grote M zowat niet tegen op kan maar, veel belangrijker voor ons, fantastisch eten en een nog mooiere ervaring rijker. En voor de mensen die een Steak Florentina gaan bestellen, dat vlees hoor goed rood van binnen te zijn!! Onze Aziatische tafelgenoten werd dan ook vriendelijk doch dringend verteld dat zo een steak "well done" bereiden regelrechte moord is!! De dames konden namelijk niet zo genieten van het mooie rooie vlees. Jammer nu dat ik me kippetje al op had....

Na deze heerlijke pranzo vaderlief opgezocht en nog wat door de stad geslenterd. Al snel waren we
de drukte zat en besloten nog even van de uitzichten van Firenze te genieten met de auto. Het blijft een unicum deze stad in de Toscana.

Na al dit moois ging de rit weer terug richting Terranova Bracciolini. Echter niet naar Canto del Maggio maar deze avond gingen we naar het andere favoriete restaurant namelijk Osteria dell'Acquolina van de bekende Rai en Alice televisie kok Paolo Insegna. Na het hobbelige weggetje genomen te hebben, belandden we wederom in een oase van rust.We werden na enige twijfeling herkend en de avond die volgde was een groot Toscaans eetfeestje.

Er is maar een antipasto, maar die bestaat dan wel uit verschillende gerechten en echt aan twee van deze uitgebreide schotels heb je met zijn drieën ruim voldoende. We hebben al eerder te enthousiast besteld bij deze osteria. Dit keer kregen we een soort gefrituurd groentekroketje, een kaastaartje, drie soorten crostini's, pappa del pomodoro, parmigiana di melanzane en nog wat kleine hapjes. De foto is erbij ingeschoten want ik werd veel te hebberig bij al dit lekkers en dat is toch voor te stellen?

Bij de primi hadden we de keuze uit 4 primi's. Bij Acquolina is geen kaart maar wordt er aan tafel de keuze van de dag verteld en dat was dus nu een keuze uit 4 primi's. Mijn ouders kozen voor ravoli gevuld met gorgonzola dolce en een notensaus en ik koos voor risotto con zucchina e menta. Ik wilde die lente nu wel proeven en tenslotte gaat dat met courgette, de courgettebloemen en munt vast lukken. De lente proefde ik zeker en ook mijn ouders genoten van de zoete zachte smaak van de kaas met het krokante van de noten. De keuken is misschien simpel maar het zijn de echte smaken uit Toscana en vooral de juiste smaken en dat kan nog soms een hele opgave zijn! Paolo en zijn staf beschikken zeker over dit talent.

Natuurlijk wilden we ook een secondi. Mijn vader koos de geroosterde eend en ik stokvis in tomatensaus.

Mijn moeder koos voor peposa. Over dit oude gerecht wordt gezegd dat het ontstaan is bij de pottenbakkers van Impruneta vlakbij Florence. Zij gebruikten de restwarmte van de ovens om deze stoofschotel te maken. Voor dit gerecht werden en worden de goedkopere delen van het rund gebruikt. Deze worden gestoofd in wijn, knoflook en veel, heel veel peperkorrels. Het vlees smelt op je tong en de peper is absoluut niet overheersend. Cucina Povere in topvorm. Contorni hadden we uiteraard ook en buiten de aardappeltjes uit de oven, de salade en bonen hadden we de heerlijke zacht gestoofde rode uien. Daar kun je niet van afblijven.

Dolci's ontbraken niet en wel in de vorm van semifreddo, vers ijs en vers fruit. En uiteraard de koffie met een digestief ook niet.
Na het zeer korte autoritje viel het wandelpad naar beneden na ons appartement wat tegen of zou dat toch de schuld zijn van het mooie eten en de heerlijke sangiovese huiswijn met eigen etiket. Wat waren we blij toen we het bed zagen. Weer een top dag "mangiare"voorbij.

De Chianti route

Maandag werden we wakker met een mooi zonnetje en wat is er dan fijner om naar en door de Chianti streek te rijden.

We begonnen in het plaatsje Radda in Chianti. Het lieve kleine plaatsje werd gelukkig nog niet overspoeld door de toeristen en we konden rustig genieten van een lekkere ochtend espresso in de plaatselijk bar. Het plaatsje is zo klein dat je na een uurtje het dorpje alweer gezien hebt. Of je moet gaan wijnproeven natuurlijk, maar om 11 uur in de ochtend…nee nog niet. Een mooie rit door de bosrijke omgeving en de met wijnranken bedekte heuvels brengt ons naar Panzano. Daar zit de beroemde slagerij Checcucci van Dario. Al meerdere malen wil ik een kijkje nemen in zijn slagerij nemen maar ook nu weer zijn de luiken gesloten. Helaas voor mij is zijn lunch tijd lang, erg lang.

Naast het algemene parkeerterrein van Panzano heeft Dario ook een “hamburgertent”. Je kunt daar echte hamburgers eten met verse patat. Het lijkt er op dat deze zaak alleen voor de toeristen is gemaakt, want ik zie er werkelijk nooit een Italiaan! Ook nu weer zitten er aan de lange tafels buiten voornamelijk Duitsers en Engelsen.

Wij houden toch meer van een echte Italiaanse pranzo en daarom rijden we snel verder naar de schitterende Slow city Greve in Chianti. Het dorpje is zeker de moeite waard maar de absolute favoriete bestemming in Greve heet Mangiando Mangiando. Het eten daar is een feest en wederom komen ook hier alle productenuit Toscana en of de directe omgeving. Op het plein zijn meerdere restaurantjes gevestigd, maar zoek naar het terras met de minste toeristen en meeste Italianen want dat is de Osteria. De kaart is een genot en ook nu kiezen we weer voor een antipasto en een secondo. Dit keer is dat een zuppa Contadina alla Toscana, een rijk gevulde bonensoep. De pappa pomodoro, de tomaten broodsoep, en een caponata. Hier is de caponata minder zoet/zuur zoals het bekende Siciliaanse gerecht. Het is eerder een heerlijk fris taartje van groenten en pijnboompitten.

Na deze heerlijke start werden we getrakteerd op onze secondi. Mijn vader koos lamsvlees met frisse lentegroenten. Het vlees zo mals, de groenten beetgaar en alles zo mooi op smaak gebracht.

Mijn moeder en ik genoten van een gerecht wat bestemd is voor twee personen. Een zeer grote Spigola uit Orbetello met heerlijke aardappeltjes, tomaten en olijven uit de oven. Zelf maak ik dit gerecht ook met de heerlijk zeebaars van Jan, de goedevissers. Maar waarom smaakt hier toch alles beter, zou het aan de kok liggen? Het antwoord is al bekend, ja natuurlijk.

Contorni waren er ook. Een mooie frisse salade en rode boontjes uit Lucca, een Slow Food Presidia. En uieraard was er een witte wijn voor de dame in ons midden. Mijn moeder genoot van een mooie wijn genaamd cecione di cecione van Renzo Marinai.

De dolci mocht ook nu weer niet ontbreken. Dit keer kozen we voor een chocoladetaartje met bosvruchten en citrussaus, een semifreddo met vin santo saus en de verse aardbeien. En ook deze heerlijk pranzo eindige niet zonder een goede espresso.

Met moeite kwamen we overeind want wat waren onze buiken goed gevuld. We moesten wel de benen gaan strekken anders konden de broeken nu al niet meer dicht en het was pas maandag. Na een wandeltochtje naar het uitkijkpunt en een rondje om het gezellige plein plofte mijn vader op een bakje neer.  Moeder en dochter konden het niet laten om de schitterende winkel van Falorni in te gaan. Deze slagerij verkoopt naast schittende salumi en vlees ook schitterden kazen, wijnen en olijfolie. En hier moest ik dan ook weer drie flesjes meenemen van een mijn favoriete olie van de gebroeders Pruneti. www.pruneti.it

Inmiddels was het alweer laat in de middag en we moesten nog een lange maar mooie rit maken naar Cortona. Want bij Osteria del Teatro zouden we dus deze maandagavond van la cena genieten. Zoals een goed Italiaan behoort, kwamen we 10 minuten te laat aan. En ongelooflijk maar waar, we hadden wel weer trek of was het meer "hebzucht"? In iedergeval werd het erg stil aan tafel toen de menukaart op tafel kwam. 

En ook nu weer gingen we bij la cena voor het hele feestje. Zo begonnen we met een moderne versie van de vitello tonnato, een dikke soep van verse porcini en nogmaals de gevulde venkel met pecorino. Mijn vader vond die namelijk erg lekker eruit  zien de zondagmiddag. De vitello tonnato werd begeleid door een mooie dikke tonijnsaus van verse palamita, een tonijnachtige, en een groententaartje. Deze moderne versie viel goed in de smaak. De soep van porcini was zwaar en had beter door kunnen gaan voor primi. Maar te lekker om ook maar een druppel te laten staan.

Als primi was er een tortelloni verdi in crema di tartufo, een ravioli di pecorino con noci en pere en pici con porcini. De tortelloni verdi was gevuld met ricotta en spinazie en de zwarte zomertruffel combineerde daar heerlijk bij. Tenminste eens iets anders dan de bekende combinatie met tomaten.

De raviolo di pecorino was ondanks de ingredienten licht en smolt op de tong evenals de rijpe peer. De pici kwam op het bord als een zilvere caramelle. Bij het open kwam er een geur vrij die je deed denken aan een frisse regenbui na een warme dag in het bos. Vers gras, bladeren, verse aarde, je rook alles erin. De dikke verse pici zorgde voor de bite in dit gerecht.

En ja hoor, geen tijd om bij te komen aan een tafel in Italie. Daar kwamen de secondi aan. Mijn moeder genoot van de filetto al vin santo e scalogno. Een mooi stuk lendebiefstuk gestoofd in de zoete wijn met het pittige uitje. Mijn vader koos voor een gerecht wat uit de Etruskische tijd kwam. Een spies van geroosterd varkensvlees, lardo en laurier. Op een heerlijk bedje van de verse porcini met de heerlijke trasimeno boontje. Een Slow Food Presidia boon waar ik in eerder berichten al wel eens over geschreven heb. Wat een mooi gerecht en wat jammer dat ik hier morgen niet weer eet...Ik koos voor de tartaar waar mijn moeder zo fantastisch over gesproken had. En ze had gelijk. De asperges, aardbei en tartaar klopte helemaal. Dit ga ik thuis maken al zal ik dat dan gaan doen met onze Nederlandse runderen. Zou ik het dan met witte asperges moeten proberen? Nu genoot ik met heel veel plezier van de Italiaanse variant.

Mijn ouders zijn de zoetekauwers en dus kozen zij voor een fagottino di frutta. Dit kunstwerkje was een pakketje van dun deeg gevuld met fruit op een bedje van chocolade. Zichtbaar genoten de twee. Het fruitmonster werd blij gemaakt met een macedonia, oftewel fruitsalade.

De grappa, amaro en espressi ontbraken niet als afsluiter. Uiteraard werd er ook wijn gedronken gedurende het heerlijke diner. Op advies van de vriendelijke sommelier kozen we bij onze gerechten voor een rosso di Montalcino uit 2010 van het wijnhuis La Palazzetta. Een mooie frisse en lichte rode wijn. Rond van smaak met een geur van rood fruit en verse bloemen. Een zeer aangename en eenvoudig te drinken wijn.

Hoe we thuis gekomen zijn, is me ontgaan. Ik werd wakker toen we de auto parkeerde in Penna, leven de Bob!

Deze maandag is een maandag die ik nooit meer ga vergeten.

De attractie van Cortona

Na een goede nachtrust en ontbijt besloten we om het mooie stadje Cortona te bezoeken. Wij waren echter niet de enige die dit idee hadden en zo konden we nog net op tijd een mooie parkeerplaats vinden. Italianen blijven het heerlijk vinden om met het hele gezin of familie op zondag te gaan flaneren in deze plaatsjes.
Het stadje is dan ook een genot om in rond te slenteren en verveelt me nooit. Toch is er een gedeelte van dit stadje wat echt favoriet is en dat is Osteria del Teatro. Dat vinden meer mensen en daarom was ik heel blij dat ik de ochtend gebeld had om een tafeltje te reserveren.

Deze osteria is een omweg waard en hun gerechten zijn niet bepaald simpel te noemen. De opgediende borden zijn ware kunstwerken en de smaak is daarbij ook nog eens van een fantastische kwaliteit. Als ik michelinsterren mocht uitdelen dan had deze er drie! Als je de kaart ziet, bestel je het liefst alles, maar we houden ons in. We kiezen voor een antipasto en een secondo. Zo hadden we een antipasto del Teatro. Dat is werkelijk een maaltijd op zich en bestond dit keer uit een groententaartje, stukje rollade en gefrituurde artisjokken. Ook kozen we voor venkel gevuld met pecorino begeleid door mooie plakjes kalfsvlees. En de carpaccio van verse rauwe porcini en pecorino.

 

Lang nagenieten van deze smaaksensaties konden we niet want de secondi werd al weer geserveerd. Zo at mijn vader een stuk rundvlees gestoofd in rode wijn met pruimen. Wat klinkt als een winters gerecht, is daar en tegen fris en zoet van smaak, licht zelfs te noemen. Hoe de kok dit voor elkaar krijgt is mij een raadsel. Mijn vader genoot zichtbaar.

Mijn moeder had een gerecht waar ik me geen voorstelling bij kon maken en mij leek dan ook de presentatie mooier dan de smaak. Maar niets van dit alles, het was een feest als ik naar haar gezicht keek. De lente op je bord.

Maar ook ik werd verwend en wel met zoutevis geserveerd met zoet zure uitjes in een soepje van doperwten. Het zoute van de vis werd gecompenseerd door het zoet zure van de uitjes en daarbij gaven de zeer zoete doperwten een frisheid aan dit gerecht wat ik niet beschrijven kan. Niks geen kruiden, buiten peper en zout, alleen maar de echte smaken van de producten. Elk ingredient was afzonderlijk te proeven maar samen zorgden ze voor een combinatie die uitzonderlijk is. Dit is een gerecht wat alleen een echte grote chef kan maken. En dat is Emiliano Rossi, de eigenaar en chef van Osteria del Teatro, zeker.

Voor een zelfgemaakt ijsje van seizoensfruit was nog plek bij de twee ijsliefhebbers en ik genoot van heerlijke verse ananas.
Aan tafel maar meteen besloten dat we maandagavond hier weer willen eten, de pasta's op de kaart zagen er tenslotte veel te lekker uit. Op maandagavond waren alle restaurants in onze omgeving dicht en dan moet er toch een alternatief gezocht worden. En een klein uurtje te rijden is echt geen straf om nogmaals van deze keuken te mogen genieten. Mijn vader was daarvoor graag de "bob". Na de reservering en de espresso was de middag inmiddels alweer ver gevorderd. Om toch nog wat van de andere attracties te zien, zijn de dames in het gezelschap nog een rondje gaan lopen. Tenslotte wilden we ook weer ruimte creeeren voor het diner bij Canto del Maggio. Vakantie kan soms best heel zwaar zijn!

Na een mooie terugrit konden we na ons opgefrist te hebben al weer aanschuiven voor het diner. De lieve ober raadde ons als eerste zijn favoriet wijn aan. En daar konden wij hem na de eerste slok geen ongelijk in geven. Het is een Chianti van wijnhuis Morandi. Deze heer uit Loro Ciuffenna, wat om de hoek ligt, maakt een wijn genaamd Burbero. Fris met genoeg taninnes om zich aan te passen aan welk gerecht dan ook. Een kenmerk waarover elke goede Chianti zou moeten beschikken, tenslotte is dat de kracht van de wijn. Nu ben ik geen wijnkenner maar ik kan zeggen dat deze wijn uit 2011 echt een heerlijke tafelwijn is.
De keuze van de gerechten ging nu iets sneller want tenslotte hadden we de kaart de avond ervoor al uitgeplozen. Vaderlief koos als antipasto voor de drie bruscetta's. Een belegd met mozzarella en tomaatjes, eenmet funghi en een met de heerlijk zolfini boontjes. Deze boontjes begeleiden onze gerechten nog vaker deze week en ik zal er later nog wel wat uitleg over geven. Mijn moeder en ik kregen ook de boontjes maar dan als bijlage bij een salade van kip in balsamico. Daarbij drie crostini's. Een met de bekende Toscaanse kippenlever pate, een met groene olijfjes en een met een stukje ham. Deze laatste crostini was eerst besmeert met boter en aan deze boter was meloen toegevoegd. Het antwoord hoe ze dit precies gedaan hadden kreeg ik niet, maar ik zal er in mijn eigen keuken proberen achter te komen. De combinatie was heerlijk fris bij de vettige salumi.


Als primi kozen mijn moeder en ik voor simpel maar niet minder aantrekkelijk. Heerlijke spaghetti met de eerste verse tomaatjes uit eigen tuin. Wat kan ik daar meer aan toevoegen dan mmm. Mijn vader had strozzapeti met verse porcini en de truffel scorzone. Deze zwarte zomer truffel is te vinden rond het gebergte van Casentino en wel tussen de 400 en 1000 meter hoogte. Meestal is hij klein en wrattig van vorm, de kleur doet je aan hazelnoten denken. Het seizoen is van Juni tot November en dus genoot mijn vader van de allereerste scorzone truffel. De smaak is minder intens dan de hooggewaardeerde witte truffel en heeft een geur die ook minder overheersend is. Dat wil niet zeggen dat wij niet heerlijk mee konden genieten van de heerlijke geur want geur dat heeft ook deze truffel zeker.

Na even een kleine adempauze kwamen de hoofdgerechten eraan. Mijn ouders hadden gevulde parelhoen met porcini en wederom de scorzone truffel. Het was voor mij een openbaring dat ook in deze tijd er zoveel verse porcini te vinden zijn. De smaak ik zachter dan die van de herfst variant en smaakt werkelijk ook grassiger wat je daadwerkelijk aan de lente doet denken. Ik koos voor deze avond voor de tartaar van het mooie Chianina rund.

Een stukje vers fruit als dolci is voor mij de ultieme verwennerij en zeker met deze heerlijke Italiaanse aarbeien. Mijn ouders houden van het echte werk en hadden een zabaglione van passito met een bolletje ijs en een rozenmeringue.

Ook hier weer gold, wat een versheid en wat een traktaties. De avond en deze heerlijke dag werd afgesloten met de espresso en de digestiefjes.





Op naar Terranuova Bracciolini in Toscana

25 Mei was het eindelijk zo ver, een weekje culinair genieten met mijn ouders ter gelegenheid van hun 40 jarige huwelijk.
Na de huurauto opgehaald te hebben bij aankomst in Bologna, snel de TomTom ingeschakeld en op weg naar ons verblijf bij Canto del Maggio in Penna. Penna is een buitenwijk van Terranuovo Bracciolini wat ligt in de de gemeente Arezzo in Toscana.
De weg erheen was een reis met zware regenval maar met een goede ruitenwisser op de Peugeot kwamen we snel op de schitterende bestemming aan. Canto del Maggio kende we als restaurant waar we al meerdere malen genoten hadden van het heerlijke eten. Nu mochten we hier zelfs slapen, wat een verwennerij! De eigenaresse Simona heette ons heel hartelijk welkom en liet ons het appartement zien. Wat een plaatje zo een oud huisje in het dorpje wat helemaal door hen wordt opgeknapt. Binnen was het redelijk koud en dus snel de verwarming aan. De Italianen zijn zelf helemaal van slag door het wisselvallige weer en klagen er heel wat af, terwijl het best meevalt in vergelijk met Nederland. De Nederlanders spannen in iedergeval niet langer meer de kroon met het klagen over het weer!

Na het uitpakken van de koffers maakten we ons op voor "la Cena". Wat hadden we zin in de verwennerijen van Mauro, de vader des huizes, en van Simona. En van de wijnmakers natuurlijk, want we begonnen natuurlijk met het inschenken van een lekkere wijn.
Waar we normaal gesproken in een tuin zitten, zaten we nu knus in een ruimte met open haard en met een schitterend uitzicht op de mooie omgeving.
De kaart is niet groot, maar ondanks dat, is de keuze erg moeilijk. Gelukkig mogen we nog enkele avonden hier eten. Als antipasta kozen twee van ons voor een kleine souffle van kaas met wat mooie salumi, vleeswaren, uit het dorp. Als derde werd de speciale dikke salami met rauwe tuinbonen gekozen.

Het restaurant werkt alleen met Slow Food presidia producten en of met producten uit de directe omgeving. Het meeste van hun groenten en kruiden kweken ze zelf en ook zijn ze in het bezit van konijnen en kippen. De gerechten waren fanatstisch, zo fantastisch dat foto's maken erbij inschoot. Zo heb ik ook geen foto genomen van de primi waarom ze bekend staan, namelijk pappardella al sugo di ocio. De man in ons midden vond de pasta met ganzensaus voortreffelijk en na een klein hapje geproefd te hebben, kon ik dit beamen.

De vrouwen kozen voor strozzapreti, een soort dikke spaghetti (later meer over deze pastavorm), met groene asperges, courgettecreme en krokant gebakken Tarese. Deze vleeswaren dateert uit de tijd dat alleen zout als conserveringsmiddel er was. Minimaal vier maanden moet deze pancetta rijpen en kan een grootte hebben van 50 tot 80 cm. Het varken wat deze pancetta produceert weegt circa 200 kilo en hiervan worden zijn rug, buik en het mooie stukje zacht vlees achter het schouderblad gebruikt. De pancetta heeft een sterke en langdurende smaak en geur totaal verschillend van andere pancetta's. Het maakte dit gerecht een top primi.

Na deze twee gerechten zaten we eigenlijk al goed vol maar daar kwamen de secondi's alweer aan. Zo hadden we een konijnenrollade gevuld met omelet en veel verse kruiden, een mooie gekruide varkensrollade uit de oven en de rauwe rundertartaar met een olijvenpesto en pinzimonio, oftewel rauwe groenten met olijfolie. Contorni waren er ook en wel heerlijke gegrilde groenten en fruit. Wat een feest en wat een pure en eerlijke smaken. Nu proef je pas wat goede producten voor een gerecht betekenen.

 

Zo gelukkig met al het lekkere eten en wijn is me ontschoten wat voor dolci's er gekozen zijn. En ook de foto's ontbreken. Maar lekker was het vast net zoals de grappa en de amaro.
Doodmoe en zeer voldaan waggelden we naar de overkant waar ons huisje was. En wat stond daar klaar voor ons...heerlijke zelfgebakken cake, mooie kaas en vleeswaren voor ons eerste ontbijtje bij Canto del Maggio. Alleen moesten we daar toen niet aan denken, wel aan een lekker bed en dat zochten we snel op!