Focaccia novese en Montébore, provincie Alessandria op zijn best

Via Giovanni Norese van het convivium Slow Food del Gavi e Ovada kreeg ik de tip om de echte traditionele focaccia novese te gaan eten. En wat doe ik dan als slakje...hem volgen. En dus gingen we op woensdag naar Vignole Borbera want daar zou de beste focaccia novese te vinden zijn. Al vroeg kwamen we aan in dit kleine, weinig spectaculaire, dorpje op zoek naar de focaccia. Het bijzondere aan de focaccia novese is dat hij dun, zacht en buigzaam is. Dit komt door het deeg vele malen met de handen te stretchen. Het deeg bestaat uit meel, water, reuze, gist en olie en heeft mooie deukjes op de top, welke de olie heerlijk kan absorberen. Maar hoe gaan we dit stuk brood vinden? Vragen dus maar in de lokale winkel van Sinkel. Na de nodige ondervraging over wat we hier doen, komt het antwoord op onze vraag. We moeten achter het cafe zijn. Eerst dus dan maar koffie en dan een kijkje nemen aan de achterkant. En daar was het bakkertje dan. Moeilijk voor te stellen dat deze zaak zo een meesterstuk maakt. Want een meesterstuk is het. We kopen twee stukken novese, een hardere en een zachtere variant. Ondanks ons goede ontbijt kunnen we het niet laten om de stukken te verorberen. En met een iets wat vettige mond en handen vervolgen we onze reis. Op naar de Montébore.

 

Want hoe en waar deze formaggio gemaakt wordt, dat moet ik zien. Montébore is een rauwmelkse kaas van koeien en schapenmelk en ziet er uit als een trouwtaart. Het heeft zijn naam te danken aan een gelijknamige stadje in het bergachtige gebied Val Borbera. De kaas is gecreëerd door de benedictijnse monniken in de 12de eeuw. De kaas was zowat verdwenen maar gelukkig kreeg het in 1999 de steun van Slow Food en ontving het Presidia logo. Sinds die tijd zijn er meer producenten die de hooggewaardeerde kaas produceren. Echter is er maar een met het presidia logo en die gaan we bezoeken. Het is caseificio Vallenostra in Mongiardino Ligure. Ook hier is er veel regenoverlast geweest en met de nodige omleidingen vinden we het naambordje van de kaasboerderij. De kaasmakers zelf zitten op enige hoogte in de bergen en wij besluiten de auto te laten staan en het laatste deel per voet te doen. Want zelfs een 4X4 zou nog problemen hebben de weg omhoog te komen. Bij de boerderij lijkt het uitgestorven te zijn maar met het nodige geroep komt Irene Calamante naar buiten. Vol enthousiasme laat ze ons de kaasmakerij zien en vertelt over deze bijzondere kaas. Ook proeven hoort daarbij. We krijgen twee rijpingen te proeven en beiden zijn totaal verschillend. In Nederland is alleen de jonge variant te proeven dus de 6 maanden oude kaas was een cadeautje. Uitgebreid vertellen over deze kaas doe ik zeker nog een keer want ik mag de kaas direct bij haar bestellen, dus binnenkort staat zo grote kaas bij mij thuis te schitteren! Voordat we weggaan, laat Irene nog het restaurant zien. Helaas is deze alleen in de weekenden open of op aanvraag. In de mooie eetzaal ontmoeten we Roberto Grattone de trotse eigenaar van Vallenostra en de keukenchef Agata Marchesotti. Met een stuk kaas, de nodige recepten van Agata en een adres om onze pranzo te gaan eten verlaten we deze kaashelden.

Nu we midden in dit heuvelachtige gebied zitten, is het wat moeilijker een restaurant te vinden. Irene laat ons weten dat we, als we de weg volgen, na enkele minuten een goede eettent zullen vinden. Die enkele minuten duren wat langer en onze hoop naar het vinden ervan verdwijnt dan ook met het verstrijken van de tijd. Na ongeveer een kwartier is daar opeens Albergo ristorante Moranda. Hoe kan dit nu overleven in dit afgelegen gedeelte? Daar komen we snel achter. Het restaurant zit vol met werklui, zowel in pak als in overal. Één vrouw is er te bekennen en die staat in de keuken. Een plaatsje voor ons is er natuurlijk nog wel in deze grote balzaal. Dit hotel en restaurant is overigens in het zomerseizoen zeer geliefd bij wandelaars en fietsers, uiteraard van de Italiaanse afkomst. Een kaart is er niet maar de kokkin noemt alles graag enkele keren voor ons op. Als we zo om ons heen kijken, lijken de porties groot te zijn en is paneerlaag overal op te vinden. We besluiten dan ook de antipasto te delen. En wat zijn we gelukkig met deze keuze. De antipasto misto is namelijk veel, erg veel. Rauwe porcini met kaas, gevulde crêpes, vleeswaren, kaas, rosbief, het is allemaal even lekker. Dan volgt de secondo. We kiezen voor een paddestoelen schotel en leen amskotelet. En inderdaad allemaal voorzien van een mooie paneerlaag. Geen topkwaliteit maar stevig spul voor de bergsporter en of voor de werklui. Een ontzettende mooie ervaring zijn we rijker.

                

Na dit stevige maaltje rijden we naar Gavi. Een mooi klein wijnstadje met een heerlijke wijn midden in de provincie van Alessandria. En ook hier zijn de wegen haast onbegaanbaar maar met wat doorzettingsvermogen komen we in het centrum aan. Even de benen strekken en genieten van alleen het pamflet van de specialiteit van Gavi; Ravioli di Gavi. Proeven zit er namelijk nu echt niet meer in.

Na weer de verschrikkelijke landweg genomen te hebben, komen we aan bij onze oase van rust; de cascina. Met al die slechte wegen die ik vandaag heb gereden, is een glas a demua het enige wat ik nog heb.
Nu de Italiaanse gasten ons gisteren verlaten hebben, is er een nieuw stel gearriveerd. Twee Amerikanen, Tom en Susie. Het klikt direct en na de nodige gesprekken gaan we laat aan tafel, een volle tafel. Nu ook weer beginnen we met kaas, een groentetaartje, gefrituurde aubergines, ravioli met kaasvulling, stoofvlees en fruit. Het gezellige en rijke maal besluiten we gezamenlijk te begeleiden met het kroonjuweel van de cascina; Etoile du raisin. Een wijn uit 2007 gemaakt met 85% barbera, 10% dolcetto en 5 % ancellotta druiven. Afgesloten wordt er met de passito, espresso en de grappa. Een mooier afsluiting van deze fantastische dag kan ik me niet voorstellen.

 

Streetfood in Genua

De regen lijkt nog niet helemaal vertrokken te zijn, maar gelukkig kunnen wij wel vertrekken naar Genua. Gelukkig is er nog een weggetje, als je dat zo mag noemen, wat ons naar beneden kan brengen. Voorzichtig rijdend in mijn steun en toeverlaat, mijn pandaatje, gaan we naar de snelweg. Dit keer geen binnendoor route maar de "veilige" snelweg. Onderweg zien we iedereen hard aan het werk om de schade te herstellen. Onmogelijk zonder financiële hulp maar of ze die zullen krijgen, is nog een groot vraagteken. Wat we zien, zijn mensen die de schouders eronder zetten en elkaar helpen waar nodig is. Klagen doen ze niet, nou ja, dan alleen op de overheid. En dat recht hebben ze zonder meer!

Na een klein uur en met de nodige opstoppingen onderweg aangekomen in Genua. Wat een drukke stad, wat een dwaze stad. Wennen zal ik nooit aan al die wegen om de stad heen, al die parkeerparken bij elkaar en al die chaos. Nadat we een plek voor de auto hebben gevonden, kunnen we er gelukkig toch ook weer van gaan genieten. Met volle teugen dat is zeker. Als je in Genua loopt, voel je en ruik je de haven. Het is alsof je in een ander werelddeel bent. Verdwalen in de kleine straatjes, het is altijd weer een feest. 

De tijd vliegt voorbij maar onze magen lijken de tijd niet te vergeten. Het is lunchtijd en wat doe je dan...je eet streetfood! Een van mijn favoriete plekjes is Antica Sciamadda. Een behulpzame Italiaan bracht ons er na toe, want de weg, die raak ik er altijd kwijt! Een klein zaakje met een toonbank en 5 stoelen aan de wand. De grote oven is altijd is gebruik en broer en zus koken en bakken de lekkerste dingen.

Na advies gevraagd te hebben bij de kok Umberto Prestigiacomo gingen we voor farinata, torta di patate en fagioli verde, torta di riso en torta di bietola.
Wat kan simpel toch ongelooflijk lekker zijn. De farinata was dun maar toch sappig en helemaal niet droog. Het kikkererwten meel was alleen voorzien van wat zout en een takje rozemarijn. Niets meer, nites minder. De aardappelkoek was goed op smaak en de pangrattato op de top zorgde voor een krokante bite. De torta di riso...hemels. Het deeg zo dun en knapperig, de vulling zo zoet, sappig, romig, alles tegelijk. Om de rijst zo romig te krijgen wordt de kaas crescenza gebruikt. Crescenza is een verse gepasteuriseerde koemelk kaas. Hij wordt veel gebruikt in de keuken van Piemonte, Lombardia en in Genova. Het zorgt voor een melkachtige delicate smaak. De kaas is ook gebruikt in onze torta di bietole. Niet gemaakt met ricotta en eieren. Nee, hier is het een gesloten taart van een super dun deeg, te vergelijken met filodeeg. Gevuld is de taart met een laag gekookte snijbiet en een dikke laag crescenza. Naar mijn idee een iets te dikke plak kaas maar het neemt niet weg dat ook deze streetfood een aanrader is.

Wat genoten we van al dit lekkers. Dat deden overigens ook de andere klanten. Aan de ene kant een vrouw die genoot van haar frittelle baccala (zoutevis gefrituurd in een beslag) en patate fritte. Aan de andere kant een dame die de smaak van haar soep deed denken aan haar oma. Dat we in Italië zijn, valt nu niet meer te ontkennen. Daar moest ik meer van weten.  Umberto liet me weten dat het zijn versie van de minestra di Genovese was en gaf me een bord om te proberen. Ongelooflijk dat hij dit zomaar gaf maar nog meer ongelooflijk was de smaak. Aan me oma deed dit me niet denken, dat doen doorgekookte sperziebonen en een gepaneerde schnitzel met stoofpeertjes. in deze dikke soeo zaten zoveel smaken zaten en toch zo weinig  ingrediënten. Kikkererwten, soort van fregola (kleine pasta balletjes), iets wortel, courgette, kool en veel pesto, heel veel pesto. We zijn tenslotte in Liguria.   Een soep zie ik zelf nog veel zal gaan maken.

Zielsgelukkig en met een buik vol verlieten we de zaak. De drukte van de stad hielden we voor gezien en na nog een kleine wandeling langs de haven en Eataly Genova verlieten we de stad. We besloten om een bezoekje te brengen aan Camogli wat aan de Golfo Paradiso ligt, oostelijk van Liguria. Rustig rijdend door de de liefelijke plaatsjes Bogliasco, Pieve Ligure en het meer bekende Recco  kwamen we in het in de zomer toeristische vissersplaatsje aan. De zee was ruw maar met een flauw zonnetje was het ideaal weer voor een wandeling en de plaatselijke lekkernij te bekijken. Proeven zat er niet in want we waren nog steeds heerlijk verzadigd. En tenslotte stond ons vanavond ook weer ongetwijfeld een lekkere cena op te wachten.

          

En dat stond er zeker. Uiteraard de wijn, een grote kaasplateau met vier soorten kazen allemaal van rauwmelkse koemelk en zelfgemaakt, een sformato di verdura, zuppa di ceci e maltagliati(bonen en pasta soep) , fricando (soort van draadjesvlees),  radicchio salade en de crème caramel was er weer.

 

Niet zomaar wat regen

We worden de eerste ochtend niet gewekt door de haan maar door onweer. Veel onweer. De flitsen en het gedonder houdt niet op en ook de regen laat zich stevig horen. Wat een noodweer. Wij Hollandse dames laten ons niet door het weer uit het veld slaan en genieten van een heerlijke ontbijt met eigengemaakt brood, taart, jam, druivensap en de lekkerste "yoghurt alla casa" welke ik ooit heb geproefd. Het is maandag en aangezien dan vele plekken gesloten zijn, besluiten we naar Genua te gaan. Rennend om niet helemaal doorweekt te zijn, vluchten we de auto in. Mijn grote held " tomtom" ingesteld om binnendoor naar Genua te rijden. Echter die pret wordt al snel verstoord. Hoe meer ik de heuvel afrijd, hoe minder ik ga zien. De regen komt echt met bakken tegelijk naar beneden. De smalle boswegen zijn haast niet meer te zien. Het is zo beangstigend dat ik besluit terug te gaan. Gelukkig nog net op tijd. Een half uur later is de toegangsweg naar de Cascina afgesloten en het bruggetje weg geslagen..het engeltje zat echt op onze schouder. Ook binnen lijken we niet gespaard voor de regen. Het dak lekt, het licht gaat uit en ook lijkt het gas en elektriciteit het te begeven. De jonge lui van de boerderij, de twee Italiaanse gasten en wij zitten gezamenlijk vast op de boerderij. We krijgen wat berichten via de mobiele telefoons binnen maar ook zijn die verbindingen slecht. Delen van Novi Ligure blijken ondergelopen te zijn, de wegen zijn afgesloten en het drama wat enkele dagen daarvoor in Genua afspeelde, lijkt zich nu hier af te gaan spelen. En dan is het ook nog lunchtijd...wat te doen. De Italianen lijken nu nog meer van slag te raken. Dan maar eten en drinken wat je in huis hebt. En laat dat hier geen enkel probleem zijn. De wijnen, brood, salumi en formaggi komen op tafel en we hebben een lunch uit duizenden.
Tegen vier uur lijkt het droog te worden en besluiten wij een rondje te gaan lopen. Wat we zien is een complete catastrofe. En dat het water op andere plekken nog grotere schade heeft aangericht, zullen we de komende dagen nog vaak ervaren. Een noodfonds zou opgericht moeten worden. Nee helaas, er is zelfs geen klien berichtje van te vinden in de Nederlandse kranten. Één Europa?

 

Na het water in de keuken verwijderd te hebben en de elektriciteit het weer lijkt te doen, kunnen we rond acht uur weer aan tafel. Ondanks de voor vele mensen uit de omgeving zwarte bladzijde uit hun leven, is het voor ons genieten van een mooie maaltijd. Een heerlijke salade, tagliatelle met groentesaus, stoofvlees en chocolade taart en uiteraard wijn, koffie en grappa.

 

 

Op vakantie!

Dit keer geen verhaal over een product of een gerecht. En dit keer ook geen recept, die bewaar ik voor een ander moment. Dit keer een echt reisverhaal van het slakje. Op 11 oktober ben ik namelijk samen met mijn "moeder slak" op vakantie gegaan en hebben "papa slak" achtergelaten.
We gaan de omgeving van Novi Ligure, Turijn en de Salone del Gusto bezoeken, ontdekken en vooral proeven.
De eerste stop is in Weil am Rhein waar we zullen overnachten. Na een prima diner, heerlijke plaatselijke wijn en een zibärtle (pruimen snaps) vallen we snel in slaap. Na een stevig ontbijt vertrekken we zondag naar Italië.
Rond lunchtijd zijn we net Milaan gepasseerd en voelen er weinig voor om bij Autogrill te gaan eten. Op goed geluk de snelweg dus maar af bij Gropello Cairoli. Het kleine plaatsje lijkt, op een paar oude mannen bij het cafe na, uitgestorven. De paar eetgelegenheden die er zijn, lijken zich tevens in diepe rust te bevinden. Met één uitzondering namelijk die van ristorante/pizzeria Al Capriccio. Het restaurant zit vol met Italiaanse families die er genieten van de zondagse pranzo. Gelukkig is er nog plaats en kunnen we ons wijden aan hun specialiteit vis. Na enkele stukken pizza bianca en marinara, een salade, fritto misto en orata al sale stappen we voldaan in de auto voor de laatste etappe van de heenreis.

De reis verloopt soepel en al snel arriveren we bij Cascina degli Ulivi midden in de heuvels van Novi Ligure. Deze wijnboerderij van Stefano Bellotti is sinds 1984 totaal biologisch dynamisch en heeft naast 20 hectare wijngaarden, 10 hectare groenten en graanvelden, 1000 fruitbomen, een paar koeien, geiten en vele kippen, hanen en ganzen. En dan laat ik de katten en twee honden nog achterwege. 

Dit is een agriturismo zoals een echte agriturismo hoort te zijn. Hier geen mooie luxe kamers, geen zachte bedden, dekbedden, luxe badkamers, zachte handdoeken en zwembaden. Nee dit is een boerderij! Alles is beperkt tot het hoog nodige, de kippenstront moet je van de buitenstoelen halen, de torren uit de douche en de blubber van je schoenen. Maar wat een rust, toewijding en liefde krijg je ervoor terug, een continue gevoel van totale geluk. 

Na een kleine verkenningstoer worden we buiten verrast met een wijnproeverij inclusief lekkere hapjes waaronder de zelfgemaakte kazen. 

We proeven de Gavi docg, filagnotti en a demua. Het begint nu toch echt wat frisser te worden en worden binnen verwacht voor het diner. Met nog twee Italianen zijn we de enige gasten en we voelen ons nu al een met al het lieve jonge personeel dat hier met zo veel liefde en vol overgave werkt. 

Wat we te eten krijgen is heel wat meer dat slechts het hoog nodige. Al het eten komt van de eigen boerderij en is overweldigend. We krijgen een paprika salade, een groentetaartje, ravioli met rundvlees, gestoofde trippa in tomatensaus en aardappelen en een crème karamel toe. De wijnproeverij stopt niet en we gaan verder met Mounbe en Nibio. Wat een eten, wat een wijnen, wat een feest. Maar het feest is nog niet voorbij. De koffie, grappa en rum, eentje die je nog nooit hebt geproefd, komen op tafel. De vakantie is echt begonnen. en zo ook een heerlijke nachtrust.

 

Caciocavallo, de kaas uit het Zuiden

Inmiddels is de zomer voorbij en is de herfst begonnen. Helaas ook weer door wat dalen gegaan qua gezondheid maar de rust lijkt nu weer weder te zijn gekeerd. Alhoewel rust...nog een weekje en we reizen af naar Italië. Uiteraard naar de Salone del Gusto in Turijn maar eerst gaan we de omgeving van Novi Ligure eens bezoeken. Rust zal daar ver te zoeken zijn, want uiteraard gaan we op zoek naar fantastische boeren, de mooiste producten en het lekkerste eten. En ook de wijn zullen we zeker niet links laten liggen. Tenslotte zullen we overnachten op een wijnboerderij. In november zal ik zeker wat jaloersmakende berichten het web opsturen.
Bij het doorspitten van de culinaire gidsen, het internet en ander vakliteratuur als voorbereiding op de vakantie, beland ik totaal onbedoeld in het zuiden van Italië. Niet alleen, maar in gezelschap van kaas. Caciocavallo is mijn reisgenoot in het zuiden ditmaal.
De kaas waarbij de uitgerekte wrongel zo mooi gevormd wordt tot een soort tas en met zijn mooie bolletje, het kopje (de testa),  er boven op. Deze kaas met zijn kenmerkende vorm wordt in de meeste gevallen van koemelk gemaakt. De gerookte variant van deze kaas wordt affumicato genoemd. Na het rookproces wordt de kaas nog 60 dagen gerijpt en pas dan mag hij verkocht worden.  Vooral in Campania hebben ze een paar fantastische kaasboeren die dit vakmanschap zeer goed beheren. Uiteraard heeft elke zuidelijke provincie in Italië zijn eigen variant met zijn eigen unieke kenmerken. En alle zullen zeggen dat ze de beste kaas hebben, een perfecte uiting van 'campanalismo'. je eigen kerktoren is tenslotte heilig in Italië. Wat veel van deze kaas gemeen hebben, is dat de melk afkomstig is van de Podolica koe. Deze grijs getinte koe was ooit (5de eeuw) overal te vinden in wat nu Italië heet.

De naam Podolica komt terug in een aantal caciocavallo's. In de wijde omgeving van Salerno in Campania maken ze de Caciocavallo podoloco Alburni. In de gemeente Avellino, tevens in Campania, wordt de caciocavallo podolico picentino gemaakt.
Puglia beschikt ook over een kaas waar de naam van het Podolico ras in voor komt. Deze caciocavallo podolico del Gargano wordt alleen in een gerijpte variant verkocht. De rijping varieert van enkele maanden (minimaal 3) tot een aantal jaren (maximaal 2).
In Basilicata mocht ik ooit eens van de caciocavallo podolico della Basilicata genieten. Nicola Pessolani in Abriola heeft vele heerlijke kazen. Maar de smaak van de 4 jaar gerijpte podolico della Basilicata zal altijd in mijn geheugen blijven en vooral mijn papillen blijven strelen. Het aroma van deze kaas, de complexe smaken, uniek in zijn soort.

Maar ook zonder de toevoeging van Podolico krijg je een paar heerlijke caciocavallo's.
De caciocavallo di Castelfranco in Miscano wordt geproduceerd rondom Benevento in Campania en rijpt drie maanden. Uit Molise komt de Caciocavallo di Agnone. Deze kaas is uniek omdat hij  3 maanden tot een jaar een rijping ondergaat in grotten. Deze unieke klimatorische eigenschappen worden nu ook op andere plekken nagebootst maar toch raad ik je aan om op zoek te gaan naar de echte grot en de kaas van daar uit te proeven. De koelte van de grot, de penetrante geur, een belevenis.

De Caciocavallo silano wordt ondanks zijn beschermde oorsprong benaming gemaakt in meerdere delen van de zuidelijke helft van Italië. Je kunt hem vinden in Molise, Puglia, Campania, Basilicata en Calabria. Ze worden op industriële wijze en op ambachtelijke wijze gemaakt. Vooral het zoeken naar de gerijpte rauwmelkse variant is de moeite waard. De beloning is een kaas die je bij het snijden in verwarring brengt, kruimelig maar ook zacht en rekbaar. En dan laat ik de zeer aromatische geur nog achterwege.
De meeste kans om de beste kwaliteit te vinden is in Calabria. De kaas speelt daar ook een belangrijke rol in het heerlijke gerecht pasta china. Hierbij wordt een soort timbaal gemaakt van laagjes korte pasta , tomatensaus, gehaktballetjes en de silano kaas.  Je zoektocht wordt dus zeker beloond.

Er is in Campania ook een variant van caciocavallo die gemaakt wordt van buffelmelk, de caciocavallo di bufala. Deze kaas wordt voornamelijk in de wintermaanden gemaakt en kan ook gerookt worden. De gerijpte variant heeft een rijping ondergaan van maximaal 60 dagen. De specifieke buffelmelk smaak komt het best tot uiting in de verse variant. En is zeker een mooie variatie op de mozzarella.

Een andere vreemde eend tussen de kazen wordt in het noordwesten van Sicilia gemaakt. Hier maken ze de caciocavallo palermitano. Een rauwmelkse kaas die niet de typische peervorm heeft maar een kubus vorm. Na het herhaaldelijk uitrekken van de wrongel wordt het bewaard in pekelwater, gedurende een dag per 1 kilo gewicht. Daarna wordt de kaas tussen de 2 en 6 maanden gerijpt.
In de gemeente Cinisi hebben ze al een hele lange ervaring met het maken van de palermitano. In dit ruige bergachtige gebied graast van origine de Cinisara koe. Deze middelgrote donkergekleurde koe staat hoog op zijn dunne benen en is daardoor zeer behendig. Helaas zijn er niet veel meer van dit ras in leven en staan ze nu vaak zij aan zij  met de Modicana koeien. Eveneens een ras die helaas weinig bestaansrecht meer heeft. Toch maken deze twee rassen nog steeds de beste caciocavallo palermitano die er is en zonder hen zullen wij niet meer kunnen genieten van deze specifieke kaas.

Deze caciocavallo reis eindig ik met een gerecht uit Sicilia. Het gerecht wordt vooral als antipasto opgediend in de Madonie gebergte, welke zuidelijk liggen van de toeristische trekpleister Cefalu. Met  een stuk goed brood en wat groenten ernaast doet het gerecht het echter ook uitstekend als lunch of hoofdgerecht. De cacio all'argentiera behoort zeker tot een van mijn favoriete vegetarische gerechten en is klaar in een ogenblik. Dit is "fastfood" wat je wel gelukkig maakt. Per persoon neem je tussen de 100 en 125 gram caciocavallo, het liefst van rond de 3 maanden. Snijd deze in plakken van ongeveer 1 centimeter dikte. Verwarm een goede scheut olie in een pan en laat deze op smaak  komen met een knoflookteentje. Voeg na enkele minuten de plakken kaas toe en verwijder de knoflook. Voeg direct een heel klein scheutje, ongeveer een theelepel, azijn toe en laat dit verdampen. Strooi er een snufje gedroogde oregano over en wat zwarte peper. Doe de deksel op de pan en zet het vuur heel zacht. Na ongeveer een minuut dien je de kaas heel heet op en dan mag je nog lang nagenieten.